O obrazie:
Portrety zwierząt Klaudii Choma z cyklu poświęconego przyrodzie to obrazy wykonane z psychologiczną zaciętością i warsztatową dokładnością: każde ze stworzeń występuje na płótnach jako pierwszoplanowy bohater, wyodrębniony z bezczasowego, mglistego tła. Nawet najmniejsze z istot żywych zdają się opowiadać swoją własną historię, zaś ich prezencja przekonuje o niebanalnej osobowości i charakterze.
Pole obrazowe prezentowanego obrazu ma typowy format portretowy (prostokąt o wymiarach 100 cm na 120 cm stojący na krótszym boku). Praca przedstawia dwa wilki na tle ciemnego, niemal czarnego tła. Obraz jest sygnowany przez artystkę podpisem i rokiem powstania pracy na froncie płótna, w prawym dolnym rogu.
Wilk, jako zwierzę od wieków obecne w sztuce i kulturze, symbolizuje wolność, dzikość, lojalność i instynkt przetrwania. W tym obrazie wilki wydają się być samotnymi wędrowcami, oddalonymi od cywilizacji, co może sugerować potrzebę odnalezienia własnej drogi i niezależności.
Dominującą postacią obrazu jest wilk stojący na pierwszym planie, na wprost widza. Jego głowa jest odwrócona – zwierzę czujnie patrzy w prawo, gdzieś poza obraz. Ma on jasnoszare futro z ciemniejszymi pręgowaniami. Drugi wilk, mniejszy i ciemniejszy, znajduje się w półcieniu z lewej strony sceny. Jego pysk jest otwarty, a głowa zwrócona w stronę pierwszego wilka, jakby coś mu przekazywał lub słuchał.
Atmosfera obrazu jest tajemnicza i nieco mroczna. Ciemne tło potęguje wrażenie nocy lub głębokiego lasu. Jednocześnie, delikatne światło padające na wilki nadaje im pewną majestatyczność i podkreśla ich dziką naturę.
Monochromatyzm: Wybór monochromatycznej palety może być interpretowany jako świadomy zabieg artystyczny, mający na celu skupienie uwagi widza na kształtach, fakturach i emocjach zawartych w obrazie. Czerń symbolizuje tajemnicę, nieznane, a także śmierć i odrodzenie. Szarości wprowadzają subtelne różnice tonalne, które nadają obrazowi głębię i przestrzenność.
Kompozycja: kompozycja obrazu jest oszczędna i precyzyjna. Dwa wilki zajmują centralne miejsce na płótnie, tworząc dynamiczną, diagonalną linię. Zwierzęta są zwrócone w stronę siebie, co sugeruje pewną formę komunikacji lub interakcji. Niewidoczne dla widza źródło światła oświetla wilki z prawego boku. To tworzy efekt dramatyczny, podkreślający ich masywne ciała i ostre rysy.
Precyzja: artystka z niezwykłą precyzją oddała anatomię i fakturę sierści wilków. Każdy włos, każda zmarszczka na pysku są widoczne, co świadczy o mistrzostwie w operowaniu pędzlem. Detale takie jak błyszczące oczy czy ostre kły dodają obrazowi realizmu i sprawiają, że wilki wydają się żywe i namacalne.
Podsumowując, “Na szczycie” to obraz, który zapada w pamięć dzięki swojej surowej atmosferze, precyzyjnemu wykonaniu i głębokiej symbolice. Wilki, jako główni bohaterowie tego dzieła, stają się metaforą ludzkiej natury, a ich samotność i niezależność skłaniają do refleksji nad własnym miejscem w świecie. Obraz ten to zarówno piękne studium zwierząt, jak i głęboka rozprawa o kondycji człowieka współczesnego.
Wilki w kulturze
Na przestrzeni wieków wilki były często utożsamiane z różnymi cechami i emocjami, w zależności od kultury i kontekstu historycznego. W mitologia greckiej wilk był często kojarzony z bogiem wojny Aresem, symbolizując siłę, dzikość i nieokiełznaną energię. W mitologii słowiańskiej wilki były zarówno stworzeniami groźnymi, jak i szanowanymi; utożsamiały siłę, odwagę, ale także mądrość i przewodnictwo. W starożytnym Rzymie był symbolem założycieli Rzymu, Romulusa i Remusa, karmionych mlekiem wilczycy. Zwierzę to reprezentowało więc pojęcie założycielskie, siłę i odwagę. W chrześcijaństwie wilk często był utożsamiany z diabłem lub szatanem, symbolizując zło, pożądanie i grzech. Na wiele wieków zaważyło to na sposobie postrzegania wilka w europejskim kręgu kulturowym.
Współcześni artyści często przedstawiają wilki w kontekście relacji człowiek-natura, eksplorując tematy takie jak samotność, wolność czy dzikość.
O temacie obrazu: ciekawostki o wilkach
Wilk jest bezpośrednim przodkiem psa, oba te gatunki mają wiele wspólnych cech, zarówno pod względem fizycznym, jak i behawioralnym. Tworzą bardzo silne więzi rodzinne, żyją w stadach zwanych watahami, które mogą liczyć od kilku do kilkudziesięciu osobników. W watahach panuje hierarchia, a najwyższą pozycję zajmują zazwyczaj para alfa – samiec i samica, które decydują o ważnych sprawach związanych z grupą. Zwierzęta te komunikują się ze sobą na wiele sposobów: poprzez wycie, gestykulacyjne, zapachowe znaki i mimikę. Wycie służy zarówno do utrzymywania kontaktu między członkami watahy, jak i do oznaczania terytorium.
Wilki są doskonałymi myśliwymi. Polowanie jest zazwyczaj zespołową aktywnością, w której każdy członek watahy pełni określoną rolę. Potrafią polować na duże zwierzęta, takie jak łosie czy jelenie. Są też niezwykle inteligentne; potrafią rozwiązywać problemy, współpracować i uczyć się na własnych błędach. Wilki mają również niezwykle rozwinięte zmysły. Ich węch jest kilkaset razy lepszy niż ludzki, a słuch pozwala im usłyszeć szelest liści z odległości kilku kilometrów, są jednak przy tym daltonistami i rozpoznają głównie kolor szary, niebieski i żółty.
Wilki są bardzo dobrze przystosowane do życia w różnych warunkach klimatycznych. Można je spotkać na różnych kontynentach, od tundry po pustynie. W Polsce jego populacja jest szacowana na ok 1.200 osobników.
O technice: olej na płótnie
Malarstwo olejne to jedna z najpopularniejszych i najbardziej szanowanych technik malarskich, ceniona za swoją wszechstronność, głębię kolorów i trwałość. Olejne farby, stworzone na bazie pigmentów zmieszanych z olejem lnianym, orzechowym lub makowym są niezwykle elastyczne i wszechstronne w zastosowaniu. Pozwalają artystom na tworzenie zarówno świetlistych, gładkich i delikatnych przejść tonalnych przy pomocy nakładanych kolejno, cienkich warstw farby (laserunek, sfumato), jak i budowania szorstkiej faktury z gęstych, grubych warstw nierozcieńczonego materiału (technika impasto).
Farby olejne charakteryzują się dosyć długim czasem schnięcia pod wpływem powietrza, co daje dużo czasu na pracę i wprowadzanie poprawek. Są również bardzo trwałe i pod warunkiem odpowiedniego przechowywania i konserwacji mogą przetrwać w świetnym stanie nawet setki lat. Podłożem obrazu olejnego mogą być różne materiały, takie jak tradycyjne płótno, sklejka, drewno lub nawet blacha miedziana.
Włoski historyk sztuki Giorgio Vasari w 1550 roku napisał, że „spoiwo olejowe same w sobie posiada właściwości czynienia koloru łagodniejszym, delikatniejszym, bardziej harmonijnym łatwiej przybierającym różne odcienie”. Vasari przypisywał w swoich biografiach znanych malarzy wynalazek malarstwa olejnego renesansowemu malarzowi niderlandzkiemu, Janowi van Eyck (1390-1441) i ta opinia utrzymywała się przed bardzo długi czas.
Jednakże początki tej techniki są zdecydowanie starsze, wiadomo że farbami olejnymi posługiwali się już malarze w starożytnym Egipcie, Grecji czy Rzymie. O długiej historii tej techniki świadczą też różne źródła pisane, między innymi żyjący na przełomie XI i XII wieku benedyktyński mnich Teofil Prezbiter w swoim słynnym traktacie o sztuce „Diversarum Artium Schedula” napisanym pomiędzy 1100 a 1125 podawał receptury farb olejnych i opisywał sposoby mieszania różnych pigmentów z olejem orzechowym.
W Europie malarstwo olejne dominowało zdecydowanie od XVI w. aż do początku XX w., kiedy to wynalezienie nowych, syntetycznych farb akrylowych dało malarzom bardzo interesującą i nie gorszą jakościowo alternatywę w wyborze materiału na obraz. Jednak pomimo niezaprzeczalnych zalet akryli malarstwo olejne pozostaje cały czas w powszechnym odbiorze synonimem „prawdziwego malarstwa” i ta pozycja nie wydaje się być specjalnie zagrożona.
O artystce:
Klaudia Choma urodziła się w 1988 roku. Studia artystyczne rozpoczęła w 2009 roku w Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie na Wydziale Grafiki w pracowni Profesora Ryszarda Osadczego, które następnie kontynuowała na Wydziale Malarskim warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. W roku 2015 uzyskała tam dyplom magisterski w pracowni prof. Stanisława Baja, zaś aneks do dyplomu przygotowała w Pracowni Struktur Wizualnych Profesora Jacka Dyrzyńskiego. Jej obrazy znajdują się w prywatnych kolekcjach w kraju i za granicą, jak i w galeriach sztuki współczesnej.
W twórczości Klaudii Choma przewijają się trzy główne motywy malarskie: architektura, meble oraz świat przyrody: flora i fauna.
Charakterystyczna technika malarska Klaudii Chomy pozostaje niezmienna niezależnie od przedstawionego motywu: artystka od lat wierna jest farbom olejnym (czasami łączonymi z akrylami), a jej dzieła łączy przygaszona, ziemista lub szara gama kolorystyczna. Sposób opracowania drugiego planu jest kolejnym znakiem rozpoznawczym warszawskiej malarki: najczęściej malowany szaro-ziemistymi impastami (grubo nakładanymi warstwami farby) służy do podkreślenia charakteru i natury przedstawianego obiektu czy modela, nadając im wyrazu odrealnienia i melancholii.
Więcej o malarce przeczytasz tutaj.
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu.
Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę
