O obrazie:
„Wieczór w Las Palmas de Varsovia” przedstawia Pałac Kultury i Nauki w Warszawie w zaskakującej, niemal surrealistycznej odsłonie.
Monumentalna bryła budynku, zamiast dominować w surowym, miejskim krajobrazie, wyrasta z gęstwiny tropikalnej roślinności, co nadaje jej egzotyczny i nieco kiczowaty charakter. Artysta celowo nawiązuje do atmosfery Las Palmas, sugerując, że otoczenie PKiN, z jego chaotyczną urbanistyką i estetycznym dysonansem, osiągnęło poziom turystycznego kiczu.
Styl pracy oscyluje między realizmem a fantazją. Precyzyjne oddanie detali architektonicznych Pałacu kontrastuje z bujną, fantazyjną roślinnością, tworząc intrygujące napięcie. Kolorystyka obrazu z przewagą jasnych żółcieni, fioletów i zieleni powoduje, że jego nastój jest nieco niepokojący i apokaliptyczny.
Obraz Mroczki jest nie tylko wizualną ucztą, ale także komentarzem do współczesnej urbanistyki Warszawy. Artysta w subtelny, lecz dosadny sposób krytykuje chaos przestrzenny, który zapanował w centrum stolicy. Kontrast między majestatycznym Pałacem Kultury a brutalistyczną, prostopadłościenną bryłą Muzeum Sztuki Nowoczesnej, podkreśla brak spójności i harmonii w architekturze tego obszaru.
Dodatkowo, otoczenie rozkopane w ciągnącej się bez końca budowie „Placu Centralnego”, ogromny parking z krzywą nawierzchnią z nierównego bruku i popękanych płyt betonowych, parkujące wszędzie autobusy i furgonetki – dopełnia obraz urbanistycznego i estetycznego chaosu.
W tym kontekście, tytuł obrazu „Wieczór w Las Palmas de Varsovia” nabiera szczególnego znaczenia. Artysta celowo zestawia symbol socrealistycznej potęgi z kiczowatą atmosferą turystycznego kurortu, aby podkreślić absurdalność i estetyczny dysonans, który zdominował centrum Warszawy. Wizja Mroczki jest gorzką, ale trafną diagnozą stanu stołecznej przestrzeni publicznej.
Ciekawostki o temacie obrazu: Pałac Kultury i Nauki
- Pałac Kultury i Nauki w centrum Warszawy został oddany do użytku 70 lat temu, a dokładnie 22 lipca 1955 roku, po zaledwie trzech latach budowy. Początkowo nosił imię Józefa Stalina, a po 1956 roku został przemianowany na Pałac Kultury i Nauki. Przygotowując miejsce dla budynku i otaczającego go placu, wyburzono ok. 180 kamienic, wymazano kilka ulic i zrównano z ziemią obszar ścisłego centrum miasta. Olbrzymia, pusta przestrzeń, którą w ten sposób stworzono zdemolowała urbanistykę miasta, które do dzisiaj nie może sobie z nią poradzić.
- W szczelinach i spękaniach zewnętrznych ścian budowli naukowcy zidentyfikowali ponad 100 gatunków różnych roślin, mchów i porostów. Ich nasiona dostały się tam, niesione wiatrem razem z pyłem i ziemią, lub zostały przyniesione przez ptaki. Na 6. piętrze znajduje się pasieka pszczół. W basztach 15. piętra żyją pustułki, natomiast najwyżej – pod iglicą – znajduje się gniazdo sokołów wędrownych. Pierwsza para osiedliła się tam w 1998 roku
- W PKiN koncertowali światowej sławy artyści; m.in. Ella Fitzgerald, Dalida, Marlena Dietrich, Bob Dylan, Elton John, Gilbert Becaud, Mirelle Mathieu, zespół „Procol Harum”, Eric Clapton czy Luciano Pavarotti. 13 kwietnia 1967 r. w Sali Kongresowej wystąpił dwukrotnie z jedynymi koncertami w Polsce zespół The Rolling Stones. Pierwszy koncert odbył się o godzinie 17.00, a drugi o 20.30. Przed występem tłumy młodzieży szturmowały wejścia. Porozbijano kandelabry i szklane gabloty, a milicja użyła armatki wodnej. W grudniu 1965 r. w Pałacu zorganizowano pokaz Domu Mody Christiana Diora z Paryża – była to pierwsza po wojnie tego typu impreza w Polsce.
O technice: technika własna na płótnie
„Technika własna” to termin, który w kontekście malarstwa odnosi się do indywidualnych, autorskich metod pracy artysty, często wykraczających poza tradycyjne techniki malarskie. Jest to swoisty język malarski, który artysta wypracowuje poprzez eksperymenty z różnorodnymi materiałami i narzędziami. Technika własna może obejmować łączenie różnych rodzajów farb (olejnych, akrylowych, temperowych), stosowanie nietypowych podłoży, a także wykorzystywanie niekonwencjonalnych narzędzi (szpachle, aerografy, gąbki, własnoręcznie wykonane pędzle). Często artyści włączają do swoich prac różne obiekty, inne niż tradycyjne materiały malarskie: skrawki materiału, piasek, fragmenty metalu czy inne obiekty, tworząc unikalne faktury i efekty wizualne.
Użycie określenia „technika własna” podkreśla oryginalność i niepowtarzalność dzieła, sugerując, że nie jest to jedynie tradycyjny obraz, lecz rezultat nowatorskiego podejścia do malarstwa. Stosowanie techniki własnej świadczy o poszukiwaniu przez artystę nowych form wyrazu i chęci przekraczania utartych schematów, co w efekcie prowadzi do powstania dzieł o bogatej warstwie wizualnej i głębokim charakterze.
O artyście:
Marcin Mroczka to współczesny polski malarz, którego twórczość charakteryzuje się zaangażowaniem w tematy historyczne i społeczne. Jego obrazy stanowią wizualne narracje, które opowiadają ważne historie, często ukryte między pociągnięciami pędzla. Artysta łączy te narracje z pejzażem, który może przybierać formę industrialną, miejską, a nawet surrealistyczną.
Jest absolwentem (2009) Wydziału Artystycznego UMCS w Lublinie, ze specjalizacją malarstwo sztalugowe.
Finalista „Biennale Sztuki 2023” w Krośnie, konkursu „Konfrontacje Sztuki 2016” Mazowieckiego Instytutu Kultury, oraz dwukrotnie III i IV edycji Konkursu Malarskiego im. Leona Wyczółkowskiego BWA Bydgoszcz (w roku 2018 i 2020). W 2015 otrzymał Grand Prix Fundacji im. Franciszki Eibisch. Więcej informacji o artyście oraz jego pozostałe prace dostępne w Galerii Wiele Sztuki znajdziesz tutaj.
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę
