O obrazie:
W obrazie „Paradise lost vol 42” z cyklu Homeland Piotr Tymochowicz prezentuje nam portret domu, który zdaje się patrzeć na widza dziesiątkami małych, przeszklonych oczu swojej werandy. To dzieło to kulminacja cyklu „archeologia pamięci”, w którym artysta z niemal nabożną czułością dokumentuje odchodzący świat drewnianej architektury.
Dom o numerze 14, z misternie podzielonymi oknami i śladami dawnej świetności, został tu wyrwany z wiejskiego kontekstu i zawieszony w chłodnej, galeryjnej próżni. Ten zabieg sprawia, że budynek przestaje być zwykłym schronieniem, a staje się dostojnym, choć kruchym pomnikiem minionej epoki.
Literacka wrażliwość Tymochowicza przejawia się tu w sposobie, w jaki kontrastuje on „żywy” dom z martwym tłem. Weranda, przypominająca swoimi barwnymi szybkami dawną, ludową radość życia, zderza się z surowością nowoczesnej ekspozycji. Artysta buduje w nas głęboką tęsknotę nie tylko za samą architekturą, ale za całym stylem życia, w którym przedmioty i miejsca miały duszę.
W dobie powtarzalnych, szarych apartamentowców i deweloperskiej unifikacji, taka chałupa staje się symbolem autentyczności. Każda rysa na jej fasadzie to zapisana w drewnie historia pokoleń, której nie da się zastąpić nowoczesną formą. Tymochowicz przypomina nam, że wraz z niszczeniem takich miejsc tracimy nie tylko estetykę, ale przede wszystkim korzenie, które definiują to, kim jesteśmy.
O temacie obrazu: Pejzaż
Pejzaż architektoniczny to dziedzina malarstwa skupiona na artystycznej interpretacji struktur wzniesionych przez człowieka oraz ich relacji z otaczającą przestrzenią. W terminologii historyków sztuki kluczowe miejsce w tej kategorii zajmuje weduta – słowo pochodzące z języka włoskiego (veduta oznacza „widok”), określające precyzyjne przedstawienie miasta lub konkretnych budowli, które pierwotnie pełniło funkcje dokumentacyjne. Z czasem gatunek ten ewoluował, anektując obszary symboliczne, czego przykładem jest capriccio (z włoskiego – „kaprys”), czyli fantazyjne zestawienie architektury realnej z wymyśloną, budujące oniryczny lub refleksyjny nastrój.
W sztuce współczesnej pejzaż architektoniczny staje się polem dla rozwijania indywidualnych strategii artystycznych, często rezygnujących z tradycyjnego sztafażu (z języka niemieckiego Staffage – „wyposażenie”, „ozdabianie”). Brak postaci ludzkich pozwala na skupienie uwagi na „biografii” samego budynku – śladach czasu zapisanych w fakturze murów czy drewna. Współczesne ujęcia architektury często badają napięcie między tym, co trwałe i historyczne, a nowoczesnym, sterylnym porządkiem wizualnym. Budynek przestaje być traktowany jako obiekt utylitarny, stając się autonomicznym znakiem pamięci i tożsamości kulturowej, co pozwala malarstwu pełnić rolę strażnika odchodzących form i tradycji.
O technice: Olej na płycie
Malarstwo olejne to technika artystyczna wykorzystująca farby olejne, powstałe z połączenia pigmentów i barwników ze schnącym olejem roślinnym, takim jak lniany, makowy lub orzechowy. Technika olejna została udoskonalona w XV wieku przez mistrzów niderlandzkich i cechuje się ogromną plastycznością i wszechstronnością, pozwalając na tworzenie zarówno subtelnych laserunków (przezroczystych warstw barwnych), jak i gęstych, grubych struktur fakturowych (impasto). Specyficznym rozwiązaniem warsztatowym relatywnie rzadko spotykanym współcześnie, jest zastąpienie elastycznego płótna sztywnym podłożem, jakim jest płyta pilśniowa. Jest to materiał drewnopochodny, powstający z rozwłóknionej tkanki drzewnej spajanej pod wysokim ciśnieniem, co nadaje mu wyjątkową twardość i stabilność wymiarową.
Malarze sięgają po płytę pilśniową z kilku istotnych powodów technicznych. Jej główną zaletą jest brak sprężystości – w przeciwieństwie do płótna, płyta nie „pracuje” pod pędzlem, co umożliwia bardzo precyzyjne prowadzenie linii konturowych oraz stosowanie agresywnych technik fakturowych bez ryzyka pękania warstwy malarskiej na skutek drgań podłoża. Płyta jest również znacznie bardziej odporna na uszkodzenia mechaniczne. Do wad tego rozwiązania należy większy ciężar właściwy oraz konieczność bardzo rygorystycznego gruntowania obu stron materiału, aby zapobiec jego paczeniu się pod wpływem wilgoci. Właściwie przygotowana i zagruntowana gesso płyta stanowi jednak jedno z najtrwalszych podłoży malarskich, które w połączeniu z końcowym werniksowaniem gwarantuje dziełu wielowiekową trwałość i niezmienność barw.
O artyście:
Piotr Tymochowicz (ur. 1968) – malarz i kronikarz zanikającej prowincji, absolwent UMCS w Lublinie. W swojej twórczości zajmuje się „archeologią pamięci”, portretując opuszczone domostwa i budynki dryfujące między przeszłością a nowoczesnością. Członek ZPAP, laureat licznych nagród (m.in. Dyrektora CSK 2024). Jego prace, charakteryzujące się głęboką ciszą i dbałością o materię malarską, znajdują się w kolekcjach muzealnych w Gdańsku, Chełmie oraz w zbiorach prywatnych w Polsce i za granicą. Więcej o artyście przeczytasz tutaj.
Wizualizacja obrazów
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę.
