O obrazie: Geometria i rytm dwudziestolecia
W kompozycji „Przyjaciółki” (70 × 80 cm, olej na płótnie, 2026 r.) Tomasz Kostecki przywołuje wizualny język epoki art déco, budując wieloplanową scenę osadzoną w realiach lat trzydziestych XX wieku. Oś dramatyczna obrazu opiera się na wyraźnym kontraście temperatury barwnej oraz skali. Pierwszy plan dominuje charakterystyczne karminowo-czerwone coupé o wydłużonej, aerodynamicznej linii nadwozia i zakrytych tylnych nadkolach. Ten nasycony, lśniący akcent kolorystyczny wyraźnie odcina się od niemal monochromatycznego otoczenia, utrzymanego w zdyscyplinowanej gamie stalowych szarości, chłodnych beżów i grafitu. Obok samochodu stoją dwie tytułowe postacie kobiece, ubrane zgodnie z modą epoki w długie, taliowane płaszcze z futrzanymi kołnierzami oraz przylegające do głów kapelusze typu cloche.
Ich swobodna rozmowa wprowadza do kompozycji pierwiastek ludzkiej bliskości, równoważąc monumentalny chłód gęstego, architektonicznego tła. Przestrzeń drugiego planu rozwija się ku górze jako hołd dla inżynieryjnego i urbanistycznego rozmachu nowoczesnej metropolii. Po wodach zatoki sunie masywny transatlantyk oraz smukły jacht regatowy o zgeometryzowanym, pasiastym ożaglowaniu. Dalej, ponad taflą wody wyrasta wertykalna panorama Manhattanu, zredukowana przez artystę do syntetycznych, schodkowych brył wieżowców, wśród których rozpoznawalne są iglice Chrysler Building oraz Empire State Building. Dopełnieniem tej wizji triumfu techniki jest wielosilnikowa łódź latająca zawieszona na tle cieniowanego nieba. Kostecki kładąc gładko farbę i posługując się plakatową czystością form nawiązuje zarówno do warsztatu dawnych mistrzów flamandzkich, jak i do klasycznej grafiki użytkowej okresu międzywojennego.
Integralną częścią dzieła jest starannie zaprojektowana, dwuelementowa oprawa autorska, stanowiąca pomost między nowoczesnością a tradycją. Płótno zostało bezpośrednio osadzone w wewnętrznej dystansowej ramie kasetowej typu american box w odcieniu złamanej bieli, tworzącej wąską szczelinę wokół krawędzi blejtramu. Rama kasetowa została następnie ujęta w drugą, klasyczną ramę o profilowanej listwie w tonacji starego srebra z subtelnym przetarciem strukturalnym. Takie połączenie wzmacnia głębię optyczną chłodnych szarości tła i nadaje całemu obiektowi wyrazisty, gabinetowy charakter. Dzięki temu dzieło jest w pełni gotowe do ekspozycji i będzie stanowić czytelny akcent wizualny w nowoczesnych salonach, kancelariach czy przestrzeniach rezydencjonalnych.
O temacie: Scena rodzajowa i estetyka nowoczesnej metropolii
Scena rodzajowa jako gatunek malarski wyodrębniła się w sztuce europejskiej w XVI i XVII stuleciu, koncentrując się na utrwalaniu codziennych zajęć, spotkań towarzyskich oraz obyczajowości ludzi w ich naturalnym otoczeniu. Podczas gdy dawni mistrzowie niderlandzcy ukazywali życie mieszczan we wnętrzach domowych lub na wiejskich jarmarkach, XIX-wieczni realiści i impresjoniści przenieśli punkt ciężkości na nowoczesną ulicę, bulwary oraz nowe środki transportu. W okresie dwudziestolecia międzywojennego scena rodzajowa uległa silnej geometryzacji, stając się wizualnym zapisem narodzin nowoczesnej kultury miejskiej – świata wielkich metropolii, luksusowej motoryzacji, podróży transatlantyckich oraz emancypacji obyczajowej.
We współczesnym malarstwie figuratywnym powrót do estetyki art déco i scen rodzajowych z lat dwudziestych oraz trzydziestych XX wieku pełni funkcję dialogu z dziedzictwem modernizmu. Dzisiejsi twórcy traktują ikonografię tamtej epoki nie jako prostą rekonstrukcję historyczną, lecz jako uniwersalny język czystej formy, rytmu i elegancji. Zestawienie postaci ludzkich z ikonicznymi dziełami dawnej inżynierii i architektury pozwala na stworzenie ponadczasowej opowieści o ludzkiej potrzebie harmonii, stylu oraz fascynacji nowoczesnością w zgiełku współczesnego świata
Opis techniki: Farba olejna na płótnie
Malarstwo olejne na płótnie to klasyczna technika sztalugowa wykorzystująca farby powstałe w wyniku starannego ucierania sproszkowanych pigmentów barwiących ze schnącym olejem roślinnym, najczęściej lnianym. Olej pełni w tej mieszaninie funkcję spoiwa, które twardnieje (wysycha) poprzez powolne łączenie się z tlenem atmosferycznym, tworząc trwałą, odporną na upływ czasu powłokę malarską. Podstawową zaletą medium olejnego jest jego długi czas schnięcia, pozwalający artyście na wieloetapowe opracowywanie detali, budowanie płynnych przejść tonalnych oraz nakładanie zarówno grubych, kryjących płaszczyzn koloru, jak i delikatnych, półprzezroczystych laserunków.
Podłożem obrazu olejnego jest najczęściej naturalne płótno lniane lub bawełniane, cenione od wieków za wysoką wytrzymałość mechaniczną, stabilność oraz szlachetną strukturę splotu. Tkanina zostaje naciągnięta na drewniane krosno malarskie (blejtram) zaopatrzone w narożne kliny rozporowe, umożliwiające regulację napięcia płótna przy zmianach wilgotności powietrza. Surową tkaninę zabezpiecza się warstwą kleju oraz elastycznego gruntu malarskiego (gesso), który izoluje włókna przed działaniem kwasów tłuszczowych zawartych w farbie, wyrównuje chłonność podłoża i zapewnia doskonałą przyczepność kolejnych warstw malarskich.
Po całkowitym wyschnięciu farby powierzchnię lica pokrywa się ochronnym lakierem (werniksem) końcowym. Ta przezroczysta warstwa stanowi barierę chroniącą obraz przed kurzem, wilgocią oraz promieniowaniem ultrafioletowym. Jednocześnie werniks wyrównuje stopień połysku całej kompozycji, eliminując różnice w świetlistości poszczególnych partii, podkreślając ich nasycenie i wydobywając z kompozycji pełną głębię kolorów.
O artyście:
Tomasz Kostecki (ur. 18 grudnia 1964) – polski malarz współczesny. Uczęszczał do Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych im. Antoniego Kenara w Zakopanem. Działalność wystawienniczą na rynku międzynarodowym rozpoczął pod koniec lat 80. – w 1988 roku odbyła się jego wystawa indywidualna w niemieckim Bielefeld. Prowadził własną galerię w Berlinie, a w latach 1989 -1991 współpracował z National Heritage Gallery of Fine Art w Beverly Hills. Tworzy w tradycyjnej technice olejnej na płótnie i desce dębowej, stosując rozwiązania nawiązujące do warsztatu dawnych mistrzów flamandzkich. Jego malarstwo koncentruje się wokół estetyki art déco, portretu kobiecego, klasycznego kina oraz motoryzacji lat 20. i 30. XX wieku. Prezentował swoje prace na wystawach w Polsce, Niemczech, Austrii, Portugalii (m.in. podczas Expo 98 w Lizbonie) oraz w USA. Sześć jego obrazów znajduje się w zbiorach niemieckiego Muzeum Würth, a liczne dzieła zasilają kolekcje prywatne w kraju i za granicą. Pełny biogram artysty, oraz wszystkie jego prace dostępne w Galerii Wiele Sztuki znajdziesz tutaj.
Wizualizacja obrazów
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę.
