O obrazie:
Obraz „Moje Podlasie IV” Daniela Gromackiego stanowi esencję programu artystycznego tego twórcy, który całą swoją dojrzałą praktykę malarską podporządkował malarskiej kronice północno-wschodniej Polski. Kompozycja, choć nominalnie przedstawia tradycyjny, wiejski krajobraz, wymyka się prostej, reporterskiej dokumentacji. Praca jest przejawem głębokiego liryzmu oraz świadomego sentymentalizmu, w którym autor posługuje się architekturą jako nośnikiem emocjonalnej pamięci o świecie, którego materialne trwanie powoli dobiega końca.
Formalna struktura dzieła opiera się na gęstym, kaskadowym spiętrzeniu brył drewnianych chałup, które niemal całkowicie wypełniają kadr, prowadząc wzrok widza ku górze – ku monumentalnej, błękitnej sylwetce cerkwi. Gromacki rezygnuje z akademickiego rygoru perspektywy zbieżnej na rzecz malarskiej intuicji i rzeźbiarskiego niemal traktowania materii. Kluczowym elementem warsztatu jest tu bezkompromisowe użycie szpachli. Artysta kładzie farbę grubymi, zdecydowanymi płaszczyznami, tworząc na powierzchni płótna gęstą, reliefową strukturę. Ta technika impastu sprawia, że światło fizycznie załamuje się na krawędziach malarskich śladów, nadając wiejskim strzechom i ścianom domów niemal organiczną żywotność.
W wymiarze narracyjnym „Moje Podlasie IV” buduje opowieść opartą na kontraście między obszarem codzienności a sfeą sacrum. Zwykłe, wiejskie domostwa, potraktowane ciepłymi barwami ziemi, stają się symbolem trwania i zakorzenienia, podczas gdy intensywny błękit cerkwi – tak charakterystyczny dla podlaskiego pejzażu sakralnego – wprowadza do pracy pierwiastek duchowej niezwykłości. Dzieło Daniela Gromackiego nie potrzebuje ukrytych, hermetycznych symboli, aby poruszyć widza. Jego siła tkwi w szczerości przekazu i potędze nastroju – to malarstwo, które kontempluje piękno codzienności, będąc jednocześnie nostalgicznym zapisem odchodzącego dziedzictwa kulturowego. Dla kolekcjonera płótno to stanowi nie tylko przykład świetnego rzemiosła postimpresjonistycznego, ale przede wszystkim zamknięty w ramy emocjonalny dokument polskiej tożsamości regionalnej.
O temacie: pejzaż architektoniczny – ewolucja i rola gatunku
W tradycji malarstwa europejskiego pejzaż architektoniczny (często utożsamiany z terminem veduta) wyewoluował jako samodzielny gatunek w okresie renesansu, przeżywając swój rozkwit w XVII-wiecznej Holandii oraz XVIII-wiecznych Włoszech. Pierwotnie jego zadaniem była dokumentacja potęgi miast, precyzyjne odtwarzanie perspektywy oraz odwzorowywanie geometrycznego ładu wznoszonych przez człowieka struktur. Z czasem, pod wpływem romantyzmu, krajobraz nasycony architekturą zaczął porzucać suchą topograficzną dokładność na rzecz budowania nastroju, kontemplacji upływu czasu oraz poszukiwania harmonii między ludzkim siedliskiem a potęgą otaczającej natury.
W sztuce współczesnej pejzaż architektoniczny zyskuje zupełnie nową, często krytyczną lub nostalgiczną funkcję. W dobie postępującej globalizacji, unifikacji tkanki miejskiej oraz zanikania regionalnych tożsamości, malarze zwracający się ku temu gatunkowi rzadko fascynują się nowoczesną architekturą ze szkła i betonu. Przeciwnie – współczesny pejzaż wiejski i małomiasteczkowy staje się formą artystycznego zapisu pamięci, próbą ocalenia unikalnego genius loci (ducha miejsca) obszarów skazanych na modernizacyjne zatarcie. Współczesna weduta i pejzaż wiejski pełnią funkcję pomostu między historią a teraźniejszością, oferując odbiorcy przestrzeń do refleksji nad przemijaniem, tradycją i wartością kulturowego dziedzictwa, którego materialne ślady nieuchronnie odchodzą w przeszłość.
O technice: malarstwo olejne
Malarstwo olejowe to technika artystyczna wykorzystująca farby powstałe w drodze precyzyjnego utarcia suchych substancji barwiących ze schnącym olejem roślinnym, najczęściej lnianym lub orzechowym. Farny te charakteryzują się długim czasem schnięcia oraz niezwykłą plastycznością. Ta wolna rekapitulacja procesu wysychania, zachodząca poprzez powolne utlenianie spoiwa, pozwala artyście na nieśpieszną pracę nad strukturą dzieła, swobodne mieszanie barw bezpośrednio na płótnie oraz budowanie skomplikowanych efektów fakturowych – od gładkich, transparentnych laserunków po trójwymiarowe, gęste impasty.
Proces powstawania klasycznego obrazu olejnego opiera się na rygorystycznych zasadach technologicznych. Pierwszym krokiem jest odpowiednie przygotowanie i naciągnięcie płótna na drewniane krosno malarskie (blejtram). Surowa tkanina musi zostać poddana procesowi gruntowania. Grunt malarski (najczęściej akrylowy) odcina chłonne włókna płótna od destrukcyjnego działania kwasów tłuszczowych zawartych w oleju oraz zapewnia optymalną adhezję, czyli przyczepność kolejnych warstw farby.
Po zakończeniu pracy i całkowitym wyschnięciu wszystkich warstw (co w przypadku grubych impastów może trwać od kilku miesięcy do nawet roku), powierzchnię obrazu należy bezwzględnie zawerniksować. Werniks, będący szlachetnym roztworem żywic naturalnych lub syntetycznych, pełni dwojaką rolę: zabezpiecza warstwę malarską przed szkodliwym wpływem czynników atmosferycznych, wilgoci, kurzu i promieni UV, a jednocześnie wydobywa głębię tonów, nadając płótnu ostateczny, jednolity połysk lub matowość.
O artyście:
Daniel Gromacki urodził się w 1981 roku w Hajnówce, gdzie w otoczeniu Puszczy Białowieskiej spędził swoje najmłodsze lata. Ukończył Wydział Artystyczny i Wydział Humanistyczny UMSC w Lublinie oraz Lubelską Szkołę Sztuki i Projektowania na kierunku Techniki Malarskie i Pozłotnicze. Bierze udział w licznych wystawach i plenerach malarskich. Zajmuje się również pracą pedagogiczną.
Największą twórczą fascynacją Daniela Gromackiego jest pejzaż ukochanego Podlasia. W jego obrazach dominują zwłaszcza dwa motywy: zanikająca, unikatowa drewniana architektura małych, podlaskich wsi oraz krajobrazy samej Puszczy Białowieskiej. Od 2020 roku pracuje nad cyklem obrazów poświęconych rzekom Podlasia – maluje niewielkie, nikomu nie znane strugi i potoki, wijące się przez bagniska, jeszcze gdzieniegdzie dziewicze ostępy leśne, łąki i mokradła.
Atutem malarstwa artysty jest doskonałe, bardzo wrażliwe dobieranie barw tworzących zadziwiający świat widziany oczami świetnego kolorysty, oraz kapitalne operowanie techniką impasto – kładzenia gęstych, budujących grubą, wyraźną fakturę obrazu kolejnych warstw olejnej farby.
Natura w jego pracach przenika się ze światem fantazji, tworząc niepowtarzalne malarskie widowiska, a tym samym stwarzając u odbiorcy przestrzeń na odczucia i refleksje. Malarz pracuje bardzo ekspresyjnie, z pełnym wewnętrznym zaangażowaniem i poświęceniem. Zawsze maluje z natury. Pełny biogram artysty oraz wszystkie jego obrazy dostępne w ofercie naszej Galerii Wiele Sztuki znajdziesz tutaj.
Wizualizacja obrazów
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę.
