O obrazie:
Obraz Twarz (niebieska) Raisy Piwońskiej – studentki UAP z pracowni prof. Tomasza Kalitko – to zwięzłe i dojrzałe studium emocjonalnej alienacji. Praca stanowi część tryptyku, w którym malarka podejmuje próbę reinterpretacji motywu „nie widzę, nie słyszę, nie mówię”. Piwońska przekształca ten znany symbol w poruszający komentarz do konformistycznych postaw współczesnego człowieka.
Najmocniejszym punktem kompozycji i jej głównym wektorem znaczeniowym jest celowa ucieczka wzroku – spojrzenie skierowane wyraźnie w bok, świadomie unikające kontaktu z widzem. W połączeniu z gestem zasłonięcia obu uszu autorka buduje manifest postawy „jestem tu, ale jakby mnie nie było”. To wymowna metafora unikania konfrontacji i ucieczki przed dokonywaniem wyborów w wygodną nieświadomość. Zimna gama błękitów, ultramaryny i cyjanu potęguje to odczucie, tworząc przestrzeń pełną chłodu emocjonalnego, zdystansowaną i obojętną. W wymiarze formalnym artystka łączy gładki podkład akrylowy z mięsistą farbą olejną, wymodelowaną na twarzy. Płynne, miękkie przejścia tonalne między cieniem a światłem budują plastyczną formę, ścierając się z graficznymi pasmami włosów.
Twarz (niebieska) staje się uniwersalnym obrazem jednostki, dla której bierność okazuje się wygodną postawą życiową oraz egoistycznym schronieniem przed opresyjnym światem.
O temacie: Portret i motyw “nie widzę, nie słyszę, nie mówię”
Portret jako gatunek malarski obejmuje przedstawienie konkretnego człowieka lub grupy ludzi (portret zbiorowy), mające na celu utrwalenie ich fizycznego podobieństwa, statusu społecznego bądź stanów wewnętrznych. Wywodzący się z antycznych tradycji wotywnych i pogrzebowych, w okresie renesansu zyskał rangę autonomicznego gatunku, stając się przestrzenią do analizy ludzkiej indywidualności oraz humanistycznej godności. Na przestrzeni wieków – od reprezentacyjnych wizerunków dworskich, przez psychologiczne studium XIX-wieczne, aż po modernistyczną dekonstrukcję – portret ewoluował od funkcji dokumentacyjnej ku autonomicznej ekspresji artystycznej.
W sztuce współczesnej portret przestał być jedynie odwzorowaniem zewnętrznej powierzchowności modela, stając się uniwersalnym pretekstem do badania tożsamości, kondycji psychicznej człowieka oraz relacji między patrzącym a obserwowanym. Współcześni twórcy często rezygnują z wiernego odtwarzania rysów twarzy na rzecz syntetyzowania formy, operowania symbolicznym kolorem czy zniekształcaniem proporcji. Twarz w malarstwie funkcjonuje niemal jako pejzaż emocjonalny – nośnik subiektywnych przeżyć, niepokojów i intymnych relacji, w którym indywidualny rys ustępuje miejsca uniwersalnej refleksji nad kondycją jednostki we współczesnym świecie.
Motyw „nie widzę, nie słyszę, nie mówię”, który wywodzi się z XVII-wiecznych japońskich rzeźb świątynnych i buddyjskiej zasady unikania zła, w sztuce europejskiej całkowicie zmienił swoje znaczenie. O ile w kulturze Wschodu gesty te oznaczały mądrą samokontrolę i ochronę duszy przed grzechem, o tyle na gruncie zachodnim straciły swój religijny charakter. Stały się symbolem wygodnictwa, ślepego posłuszeństwa oraz zmowy milczenia. W europejskich sztukach wizualnych – od dawnego malarstwa po współczesny street art – motyw ten porzuca swój pierwotny, pozytywny sens i służy artystom jako mocne narzędzie do pokazania ludzkiej obojętności, cenzury, udawanej niewiedzy oraz ucieczki przed odpowiedzialnością wobec niesprawiedliwości świata.
O technice: Technika mieszana – olej i akryl na płótnie
Malarstwo akrylowe to technika artystyczna wykorzystująca farby powstałe w wyniku zmieszania pigmentów z syntetyczną żywicą. Charakteryzuje się ona krótkim czasem wysychania, wysoką elastycznością uzyskanej powłoki oraz doskonałą adhezyjnością (zdolnością do przylegania) do różnorodnych podłoży. Z kolei malarstwo olejowe opiera się na łączeniu substancji barwiących ze wolno schnącym olejem roślinnym (najczęściej lnianym), co zapewnia malarzowi długi czas pracy, niezwykłą plastyczność miękkich przejść tonalnych oraz charakterystyczną głębię koloru. Połączenie obu tych mediów wymaga zachowania ścisłej technologii: podbudowę obrazu tworzy się warstwą akrylową, na którą nakłada się wykończeniowe powłoki olejne. Zapobiega to pękaniu warstwy malarskiej wynikającemu z różnic w czasie schnięcia spoiw.
Proces powstawania obrazu na płótnie rozpoczyna się od odpowiedniego przygotowania podłoża malarskiego. Surowe płótno naciągane na drewniane krosno poddaje się najpierw przeklejeniu, a następnie pokrywa gruntem, czyli specjalną powłoką izolacyjną, która wyrównuje chłonność tkaniny i chroni jej włókna przed niszczącym działaniem spoiw farby.
Po całkowitym wyschnięciu farby – co w przypadku techniki olejnej trwa od kilku miesięcy do nawet roku – powierzchnię dzieła zabezpiecza się werniksem. Werniks to przezroczysty lakier szlachetny oparty na żywicach naturalnych lub syntetycznych, który pełni podwójną rolę: zabezpiecza obraz przed uszkodzeniami mechanicznymi, kurzem i działaniem promieniowania UV, a zarazem wydobywa głębię barw i ujednolica stopień połysku całej kompozycji.
O artystce
Raisa Piwońska (ur. 2004 r.), jest studentką malarstwa na Uniwersytecie Artystycznym im. M. Abakanowicz w Poznaniu w pracowni prof. Tomasza Kalitko. W swojej twórczości skupia się na malarstwie portretowym, poszukując w ludzkiej twarzy głębi psychologicznej, ekspresji i prawdy emocjonalnej. Operuje nasyconą symboliką koloru, łącząc realizm i wierność obserwacji z refleksją nad kondycją i postawami współczesnego człowieka. Pełny biogram artystki oraz pozostałe jej obrazy dostępne w ofercie naszej Galerii Wiele Sztuki znajdziesz tutaj.
Wizualizacja obrazów
Chcesz kupić obraz, ale obawiasz się, że nie będzie pasował do wystroju? Wyślij nam e-mailem zdjęcie swojej ściany, na której chciał byś by wisiała praca, a my odeślemy Ci wizualizację obrazu w Twoim wnętrzu. Więcej informacji w zakładce Obrazy na ścianę.
